Vroeger werden doodgeboren kinderen niet erkend. Er was nauwelijks ruimte voor verdriet; zelfs een zegen kregen ze niet.
Het tweede kindje van onze ouders, een jongetje, Japie 1, werd dood geboren en begraven zonder grafsteentje of andere herkenning. Pas nadat onze ouders waren overleden, vonden we een gebedsprentje met daarop, op een kladje, zijn geboortedatum.
Dat was voor ons, zijn broers en zussen, de aanleiding om zijn grafje niet langer onherkenbaar te laten. Eerst plaatsten we er een getekende steen met een houten kruisje, maar die zijn helaas snel vergaan.
Daarom besloten we een vogelhuisje om te bouwen tot een klein kapelletje.
Mijn broers maakten het huisje, ik schilderde het en maakte de letters en het engeltje met een 3D-printer. Met toestemming van de kerkhofbeheerder hebben we dit op zijn grafje geplaatst.
